Inez Blog

Ik ben Inez. Ik hou van mijn gezin, de natuur, lezen, tekenen, ontwerpen en maken van exclusief keramiek, creatief bezig zijn, dieren, schrijven, storyteller, ben graag bij mijn dierbaren, het goede in een mens zien, tuinieren, gezang van een merel en …ach teveel om op te noemen. Welkom bij mijn blog! Elke week neem ik je mee in een verhaal of overpeinzing. Wil je reageren? Mail me op inezh@upcmail.nl

HERFST

Ik ben een herfstkind. Geboren in november maar dat zegt natuurlijk niets. Er zijn zat mensen die in november geboren zijn en verlangen naar een warme zomer. Ik niet. Ik word juist heel blij van de herfst. Vooral als het waait, heerlijk! Wandelen op het strand tijdens een stormachtige herfstdag is een beleving die je niet snel vergeet. Ik vind het weer lekker. Je kan vaak nog zonder jas naar buiten of alleen een bodywarmer. Het bos ruikt lekker in de herfst en dan al die prachtige paddenstoelen die uit de grond komen. Ik kijk graag in mijn paddenstoelenboek hoe ze allemaal heten. Sommige zijn heel teer, andere zijn groot en hebben een felle kleur maar de bekendste is toch wel de vliegenzwam. Ik denk dat dit komt door het liedje van kabouter Spillebeen waar de meeste van ons mee zijn opgegroeid. En pas gisteren kwam ik erachter dat de witte stippen op de vliegenzwam de restanten zijn van het omhulsel waarin de paddenstoel zat voor hij uit de grond omhoogkwam. Echt nooit geweten.

Maar het mooiste geschenk van de herfst zijn toch wel de gekleurde bladeren. Warmrood, felrood, bruin, paars, fel tot zacht oranje, geel of blaadjes met meerdere kleuren. Het dwarrelen van de bladeren op de grond is een prachtig gezicht. Met die mooie bladeren kun je ook hele leuke dingen maken. Je kan de bladeren drogen in een bloemenpers. Als je die niet hebt kun je ze ook tussen een stapel dikke boeken leggen. Als de blaadjes droog zijn kun je er heel mooi op tekenen (voorzichtig) met een gelpen of een dun kwastje met acrylverf. Je kan gewoon figuurtjes tekenen zoals allemaal rondjes of stipjes of hartjes of streepjes, net wat je zelf leuk vindt. Span een touw of mooi lint voor je raam en maak ze vast met een klein knijpertje. Of lijst ze in. Ook leuk om cadeau te geven. Of je doet textielverf op een herfstblad en legt dat blad dan op een katoenen trui/ T-shirt of boodschappentas. Laat het goed drogen met een zwaar boek erop. 

Ik sluit mijn blog af met dit zelfgemaakte gedichtje over de herfst:

Onder mijn voeten knarst het zachtjes van de gevallen bladeren

Een wereld van warme herfstkleuren ligt overal om mij heen

In de verte hoor ik de spreeuwen luid met elkaar vergaderen

Ik hoop op een glimp van een hert maar vandaag zie ik er geen

Het waait en het geurt en het kraakt maar toch is het heel stil

De herfstwind waait om mijn hoofd maar nooit is mij dat te kil

Dag bos, dag dieren tot een volgende weerzien met elkaar

Ik loop langzaam weg met de wind blazend door mijn haar.

Inez Hammers-Baartwijk, blog 14, 02-10-2019

Huis in Hilversum-Zuid

Er komen andere tijden voor ons aan, spannend! We zijn namelijk op zoek naar een huis.

We hebben altijd een eigen huis gehad en wonen nu tien jaar vrije sector in de Bloemenbuurt. Maar het is nu weer tijd om een huis te kopen wat helemaal van onszelf is.

Dan begint de grote zoektocht. Want we willen graag in Hilversum blijven en het liefst in Hilversum-Zuid waar ik altijd gewoond heb. En dan kijk je toch weer met hele andere ogen naar je eigen buurt. Want het huis moet natuurlijk helemaal goed zijn maar de straat en wijk zijn ook heel belangrijk. Zo weet je van te voren al dat je ergens absoluut niet wilt wonen, maar zie je op Funda (website met huizen voor huur-en verkoop) ook straten in je eigen buurt die je eigenlijk helemaal niet zo goed kent. Ja, je fietst er weleens doorheen maar als je er zelf wilt gaan wonen kijk je toch weer met een ‘frisse blik’ om je heen.

Mensen die hier niet wonen vragen aan mij waarom we niet ergens anders gaan wonen. Want het geld wat je in Hilversum voor een huis moet betalen is in een hele andere plaats veel meer waard. En daarin hebben ze gelijk. Sterker nog, dan heb je een mooi vrijstaand huis en met een beetje geluk ook nog aan het water. Maar ja, ik ben en blijf een geboren en getogen Hilversummer en we vinden het hier gewoon hartstikke leuk! De Gijsbrecht, het dorp, Loosdrecht om de hoek, bos en heide, het buurthuis, veel groen in de omgeving enz. 

Dus de keuze om hier te blijven was niet moeilijk. En we hebben geen haast.

We zijn nu al in een aantal huizen wezen kijken. Gelukkig kunnen mijn man en ik goed door andermans spullen heen kijken. Zelf kijk ik ook uitgebreid naar de tuin. Kan ik er iets mee? Het valt me op dat veel tuinen compleet betegeld zijn. Die gaan er bij mij gelijk grotendeels  uit. Ik vind het niet mooi, het is slecht voor de afwatering en de vlinders en bijen hebben er ook niets aan. We zijn in huizen geweest die heel groot leken op de makelaarssite en benauwd en klein waren in het echt. In hele luxe huizen maar met een bouwval achter het huis van gevestigde bedrijven en in huizen waar iemand zijn hele leven heeft gewoond en nooit iets aan is gedaan. Ik zweef daar een beetje tussen. Ik hou van alle details van huizen die bewaard zijn gebleven maar wil ook graag de luxe van de moderne tijd. Ook zal het huis af moeten zijn want mijn man en ik zijn geen klussers. Elke keer als we iets in elkaar zetten van de IKEA ben ik bang dat de echtscheiding snel zal volgen, hoewel dat met de jaren steeds beter gaat.

Maar zo door mijn eigen buurt lopend concludeer ik wel dat we hier toch in een mooie omgeving wonen met z’n allen. Nu alleen nog een huis vinden wat ons thuis wordt.

Inez Hammers-Baartwijk, blog 13, 09-09-2019

TEMPO

Mijn blog liet even op zich wachten. In de zomermaanden lijkt het wel of iedereen een ander tempo heeft. Als je op een hobbyclub zit ligt dat vaak stil tot september als alles weer (her)start. Een ander tempo is ook iets wat erg opvalt als je op vakantie gaat. In den vreemde ligt het tempo vaak een stuk lager. Veel landen hebben tussen de middag een siësta. Er zijn veel keren geweest dat wij dat op vakantie vergeten waren en aankomen in een leuke stad om die te verkennen en alles in stilte is gehuld tot soms wel drie uur. Uiteraard blijven ze langer open tot in de avond, maar het zit blijkbaar niet in ons (van mijn gezin) systeem om daaraan te denken. Wel logisch die siësta, want als je ergens leeft waar het elke middag heet is dan kun je beter vertoeven in de koelte van je eigen huis met de dikke muren van soms een meter breed die de warmte buiten houden. Ook het leeftempo is elders vaak anders. Het hoeft allemaal niet gelijk onmiddellijk, morgen is toch ook prima?

Eenmaal thuisgekomen van je vakantie zit je weer in een ander tempo. Want er moet gelijk zoveel terwijl je net in het ritme zat dat je wel keek wat de dag ging brengen… De was moet gedaan, planten verzorgen, oh wat is er veel mail, afspraken maken en het werk begint weer. Maar ook dat heeft zijn charme. Zelf vind ik thuiskomen altijd wel fijn. Even een rondje door de tuin hoe alles groeit en bloeit. De post doornemen, boodschappen doen en bijkletsen met buurtgenoten die je op de Gijsbrecht ziet. Een vriendin die ik tegen kwam zei dat ik zo’n leuke broek aanhad (soort harembroek). Ik moest gelijk lachen want het is een beetje een gênant verhaal. Ik had op de markt in Frankrijk twee broeken gekocht. Een blauwe en een zwarte. In ons vakantiehuis aangekomen haal ik ze van de hangertjes en tot mijn schrik komen er twee blauwe broeken van de hanger i.p.v. een enkele blauwe. Ik had er dus per ongeluk een teveel meegenomen. Ik moest aan de arme tienerjongen denken die mij de broeken verkocht terwijl hij net een standje van zijn vader had gehad in goed Frans dialect. Met de tranen in de ogen rekende hij mijn broeken af. ‘Oh jee, nu zit hij helemaal in de moeilijkheden’ dacht ik gelijk. Maar ja, wij gingen weer naar huis en de markt was enkel op vrijdag. Ik had het niet gezien en hij had het niet gezien, maar ik ben wel blij met mijn ‘extra’ souvenir. Dus als u iemand op de Gijsbrecht ziet lopen met een blauwe harembroek die wat schuldig kijkt dan weet u dat ik het ben!

Ik sluit af met een mooie quote over vakantiegevoel/ vrij gevoel: 

 ‘Geluk is als je de wekker niet hoeft te zetten’.

Inez Hammers-Baartwijk, blog 12, 20-08-2019

Stof tot nadenken

Bij mij in de buurt wordt er geklust. Daar hoort veel stof, lawaai, harde muziek, gekletter van metaal, troep, hard praten, stoep vol peuken, en nog veel meer bij. Toen het een tijdje terug zo vreselijk warm was begonnen ze om half zeven om de ergste hitte voor te zijn. Dat begrijp ik, ik begrijp alleen niet waarom dan de radio gelijk zo hard aan moet op dat tijdstip. Alsof je in je eigen wereld zit en niet meer nadenkt over andere mensen. Dat laatste vind ik altijd heel erg raar omdat ikzelf wel altijd rekening hou met andere mensen.

Bij onze AH is aan de voorkant een leuke bank gemaakt. Voor buurtbewoners om even bij te kletsen of om daar in je pauze even je broodje op te eten wat je net gekocht hebt. Leuk initiatief maar helaas kun je er bijna nooit zitten omdat mensen er hun fiets of een grote bakfiets voor zetten ondanks dat er staat ‘verboden uw fiets hier te plaatsen’. Het zijn op zich allemaal kleine dingen maar het bevreemd mij wel. Is dit iets wat vanuit jezelf komt, dat rekening houden met anderen…hoe je bent opgevoed? Of ben ik iemand met een zwaar ouderwetse opvatting over normen en waarden? Ook dat zou kunnen.

Hoe ging dat dan vroeger, lang geleden, in de Middeleeuwen bijvoorbeeld. Zo’n groepje mensen met de pest, allemaal van die enge zweren. Zeggen ze dan tegen elkaar ‘ga jij maar eerst naar de dokter want jij hebt slechts vier zweren en ik acht’ of sloegen die elkaar de hersens in voor het laatste stukje brood. Of niet zo heel lang geleden…bijvoorbeeld de jaren ’50. Van wat ik uit verhalen heb begrepen was er toen veel meer sociale controle. Mensen letten destijds veel op elkaar en het logische gevolg is dat je je dan netjes gedraagt (in ieder geval buitenshuis). Nu leven we meer in een tijd dat iedereen zelf maar moet weten wat hij doet en hebben de meeste mensen een hekel aan te veel sociale controle.  Wellicht zit de gulden middenweg ergens in het midden. Gelukkig heb ik het idee dat heel veel mensen al op die mooie middenweg wandelen, met oprechte aandacht voor elkaar. Ik sluit af met een spreuk die ik onlangs tegen kwam:

‘Daadwerkelijke aandacht kenmerkt de oprechte mens’

Blog 11, Inez Hammers-Baartwijk 22 juli 2019

Zomerplannen

Ook al is de zomer niet mijn favoriet seizoen (dat is de herfst), het blijft toch een magische periode. Alles gaat bloeien in de tuin, als je geluk hebt dan ga je lekker op vakantie en veel clubs sluiten en beginnen weer in september dus je hebt het gevoel dat je veel vrije tijd hebt. Het is een periode waarin je denkt dat er van alles voor je in het verschiet ligt, een ‘De wereld ligt aan je voeten’ gevoel. Eindelijk heb je de tijd om die grote klus aan te pakken. Bijvoorbeeld een nieuwe tuin of een renovatie in je huis of een ander project. Of ijdele hoop dat je denkt ‘nu ga ik lekker gezond bezig en dan ben ik supergezond als het nieuwe seizoen weer begint’. Die laatste gedachte ken ik uit persoonlijke ervaring, haha! Maar…gezond eten doe ik al en ik ben dik tevreden met mezelf. Afvallen is prima maar hoeft niet per se in de zomer. Of die stapel boeken lezen waar je nooit tijd voor hebt!

Overal is uitverkoop. Ook op de Gijsbrecht hebben veel winkels nu Sale. Eerdaags als iedereen nog buiten loopt te puffen hangen de winterjassen al in de rekken. Vandaag kwam ik bij het winkelen op de Gijsbrecht een oude kennis tegen. Ik moest even goed kijken want deze altijd keurig geklede heer die ik ken had nu een te korte gele polo aan met een afritsbroek die handig is als je in de jungle rondloopt en rode sokken in sandalen. Oei daar is ‘ie weer… de vakantie-outfit! Raar fenomeen dat mensen in de zomer er vaak uitzien alsof het ze allemaal niet meer kan schelen terwijl ze in de andere seizoenen picobello gekleed zijn. Maar wellicht dat verzengende hitte dat met je doet. Mijn ervaring is dat een dunne blouse met lange mouwen je langer koel gaat houden dan een strak t-shirt met korte mouw. Maar ik ben uiteraard geen stylist dus doe gewoon lekker aan waar je je prettig in voelt en ik wens jou een inspirerende en gelukkige zomer toe! Ik sluit af met een zelfgemaakt gedichtje genaamd ‘Strand’:

Lopend langs de branding, met mijn voeten in de zee,

Denk ik aan de vele keren dat ik aan jou vroeg “ga je met me mee”.

Samen schelpen zoeken: “hee, die roze zijn voor mij”,

een kwal en een dode krab bestuderen, zij aan zij.

Jij bent iedereen… mijn lief, mijn familie, mijn ouder, mijn kind,

zolang we maar samen kunnen wandelen, met ons gezicht in de wind.

Blog 10, 5 juli 2019, Inez Hammers-Baartwijk.

Bloemen in de bloemenbuurt

De vaste lezer van het wijkblad De Bloembak (verschijnt vier keer per jaar in de Bloemenbuurt) weet dat daar een rubriek in staat van Frederike (uw websitebeheerder van deze site). Elke keer tekent zij een bloem vernoemd naar een straatnaam uit de bloemenbuurt en zo sta je wat meer stil bij alle mooie bloemen die we dagelijks om ons heen zien. Zelf woon ik in de Egelantierstraat en het was nooit zo tot mij doorgedrongen wat voor bloem het was terwijl ik toch een groot natuurliefhebber ben. Tot ik op een ochtend op station Sportpark stond en op de muur tegenover de rails grote bloemen zag geschilderd met o.a. de Egelantier. Een prachtige bloem, zachtroze bladeren en hij krijgt ook grote rozenbottels; heerlijke vruchten voor de vogels. Het is in feite een grote stekelige struik en een prima plek voor vogels om een nestje in te bouwen. Komt vooral voor in duingebieden maar als je een beetje arme grond hebt voelt hij zich snel thuis.

Als je zo in je eigen buurt loopt en je hebt oog voor de natuur dan zie je veel leuke dingen gebeuren. De grote vlinderstruik van een buurman zorgt ervoor dat her en der in de buurtuinen kleine vlinderstruikjes zich ontkiemen. Zelf heb ik jaren terug bij een buur een stek van de Prikneusplant gevraagd en nu staat mijn hele tuin er vol mee. Het is een mooie vaste plant met fluweelachtige bladeren en een hardroze bloem. Maar bij mijn buurvrouw staat hij nu ook want hij houdt ervan om zich lekker uit te zaaien. Vorig jaar had ik zoveel Prikneusstekjes dat ik een oproep had gedaan of mensen wilden ruilen. Tot mijn grote verbazing kwamen mensen van ver rijden om te ruilen, zo leuk! Ook weer een voorbeeld van iets wat niets kost maar waar je heel gelukkig van kan worden. Van de een kreeg ik een tomatenplantstek, van een ander een klein muntplantje, een wilde geranium, een Franse geranium…voor je het weet staat je tuin vol met nieuwe planten, hartstikke leuk!

Maar de natuur zelf blijft ook verrassen. In onze vorige tuin stond ineens een stekje van een grappig plantje. Ik dacht ik geef het een kans, even kijken wat het wordt. Het werd een prachtige Fluweelboom. Het was ook al snel duidelijk hoe hij daar gekomen was. Door een zaadje in de poep van een Merel. Verderop in de straat stond een volwassen boom. Daar zat deze Merel vaak de besjes van te eten en dan kwam hij in onze tuin het toetje halen. Ik herkende deze Merel doordat hij een wit puntje op een veer had. Daar word ik blij van want er gaat toch niets boven een cadeau uit de natuur!

Blog 9 Inez Hammers-Baartwijk 20-06-2019

Brocante

Nu het zomer wordt begint de Franse brocante voorpret bij mij. Ik ben al mijn hele leven gek op oude spulletjes, vooral als er een verhaal aan vast zit. Als wij op vakantie gaan dan is dat meestal naar Frankrijk en dan bijvoorbeeld naar Bretagne. Heerlijk gebied, prachtige kustlijn, lieve mensen, geweldig eten, mooie oude dorpen, maar vooral…veel brocante’s of ‘vide de grenier’ zoals het in Frankrijk heet. Dat is een mooie naam voor een heel groot grasveld vol met spullen uit de kelder of van zolder. Het is heel persoonlijk, je vindt iets mooi of niet. Iemand kan denken wat een vies oud ding maar voor mij kan het echt een schat zijn. Gelukkig vindt mijn man het ook hartstikke leuk! Zijn dieptepunt was echter toen hij op een bloedhete dag (42 graden) met een foeilelijke lamp van een herder met een schaap liep te zeulen. Zo lelijk dat hij weer mooi was. Alle Fransen lachten hem uit maar hij heeft jaren bij ons thuis gestaan naar volle tevredenheid.

Wat ik zo leuk vind aan de oude spullen is moeilijk uit te leggen, het is namelijk vooral een gevoel. Zo’n oud kinderboekje, een klein bijbeltje met bidprentjes erin, een antiek etui vol met kralen, een rieten mandje met kanten kleedjes, een kitsch schilderijtje van fluweel, een mooie kandelaar, een broche, dat prachtige tasje…het zijn voor mij allemaal schatten! En dat in combinatie met een gezellige sfeer, een slap frietje met ketchup, de lokale kermis waar je iets raars kan winnen en het gevoel dat je iets moois gaat vinden. Ooit kwamen we langs een groot kasteel. Er stond een zeer deftige heer die heel erg dronken was zijn mooiste spullen te verkopen. Schilderijen die al eeuwen in de familie waren werden nu voor een appel en een ei verkocht om zijn schulden af te betalen. Nu zou je denken dat ik dat moois niet kon weerstaan maar dat heb ik wel gedaan want op deze manier mooie spullen kopen vind ik niet leuk. Het leuke van jouw eigen schatten vinden is het gesprek met de mensen die het verkopen. Of het blije gevoel dat je iets heel moois ziet voor maar €0,50ct en dat je denkt ‘dat kan toch niet waar zijn’.

Maar wees gerust, wij wonen niet in een afgeladen vol huis waar wij ons een weg moeten banen tussen de Franse spullen. Want als ik er na een paar jaar genoeg van heb verkoop ik het weer op een brocante in Nederland. Drie maal raden wat ik van de winst ga kopen…😊

Inez Hammers-Baartwijk, 12-06-2019, blog 8.

Rondje Zuid

Onze hond Fleurtje is twee zomers geleden overleden maar vanaf mijn jeugd heb ik met honden door Hilversum Zuid gelopen. Mijn eerste hond kwam in mijn leven toen ik nog jong was. Bascol de Doberman Pinscher. Mijn vader had hem als pup van een leerling gekregen. Een super lieve hond (met staart en oren). Met oud en nieuw was hij altijd zo bang dat hij onder een klein bijzettafeltje ging liggen. Als het vuurwerk gestopt was stond hij op en liep door de kamer met het tafeltje op zijn rug. We zijn samen vaak naar de hei geweest en rond het Gijsbrecht gebied. Ik kan me herinneren dat mijn vader ooit op een bloedhete dag uren met Bascol onder een grote boom op de hei moest wachten omdat hij bevangen was door de hitte en helemaal scheef ging lopen. 

Mijn tweede hond was Harry. Harry hadden we in dierenasiel Crailo uitgezocht en hij was toen 1 jaar. Hij was de enige hond die omgekeerd achter in het hok bleef zitten en niet naar de tralies kwam. Een leuke vuilnisbak. Soort kruising Pointer/Dalmatiër. Harry was slecht behandeld (van de trap gegooid en zwierf dagen over de hei) en de eerste week had hij geen stem omdat hij nog zo bang was. Daarna trok hij helemaal bij en werd de gelukkigste hond ooit. Als wij op vakantie gingen mocht hij bij mijn ouders logeren en daar werd hij als een koning behandeld. Lange wandelingen, het water in, op het grote bed slapen en er werd een dagboek en fotoverslag bijgehouden. Met Harry hebben we heel veel rond de Heidestraat gelopen waar ons eerste huis stond.

Onze laatste hond was Fleurtje die we als pup kregen. Ze was gered uit Spanje en een Podenco. Wat een schat van een hond weer! Heel veel mee gelopen in de buurt van de Oude Loosdrechtseweg (ons tweede huis) en later in de Bloemenbuurt (ons huidige huis). Wat zo grappig is als hondeneigenaar dat je door de jaren heen van die leuke gesprekken hebt op straat. Je weet vaak niet elkaars naam maar wel dat zij het vrouwtje van Max is of het baasje van Bibi. Zonder hond herken je elkaar ook vaak niet op straat. Door de jaren heen hebben we jarenlang eindeloze keren tijdens de wandelingen bij mensen naar binnen gekeken. Je wist als er een baby was geboren of als mensen gingen verbouwen of verhuizen. Op het laatst als je hond echt oud is kom je vaak niet eens je eigen straat uit. Al onze honden zijn ruim 14 jaar geworden. We hadden er geen seconde van willen missen!

Inez Hammers-Baartwijk, 24-05-2019, blog 7.

Het buurthuis


Ik kom met regelmaat bij buurthuis De Kleine Lelie (voorheen De Lelie). Het woord buurthuis zegt precies waar het voor staat. Het huis van de buurt, deze huiskamer is van ons allemaal. Kom binnen voor een kop koffie of thee, een praatje, samen lachen, soms een traantje, maar bovenal…er zijn voor elkaar.

Wat ik zelf zo fijn vind aan een buurthuis is dat je er allemaal mensen tegenkomt die je nog niet kent of die je anders nooit ontmoet zou hebben. Maar die gewoon buurtbewoners zijn, net als jijzelf. Verschillende afkomst, arm of rijk, jong of oud, …iedereen is welkom. Hoewel de meeste activiteiten van de oude Lelie her en der verspreid zijn in Hilversum, blijkt dat De Kleine Lelie al vrij snel het kloppend hart is voor al die verdwaalde vrijwilligers en bezoekers van de oude Lelie. Als het kan worden hier op de Hilvertsweg de activiteiten opgepakt en weet men elkaar weer te vinden. Er zijn vaste gastheer-en vrouwen die klaarstaan om de bezoeker een warm welkom te heten.

Gastheer Gerrit zorgt ervoor dat De Kleine Lelie lekker schoon blijft. Toen hij laatst de grote ramen aan het lappen was kwam de buurman vragen of hij dat ook bij zijn naastgelegen winkeltje kon doen. Toen Gerrit klaar was bracht hij een grote schaal met lekkere Chinese hapjes om uit te delen. Of laatst met Pasen dat kleine kinderen aan de ouderen uit de buurt in De Kleine Lelie een gevuld paasmandje komen brengen. Jong en oud samen aan de limo en iets lekkers. Of een oudere Turkse dame die naar de koffietafel komt om haar Nederlands te oefenen en vrienden te maken. Mooi toch!

In het woordenboek Van Dale staat: “buurt·huis meervoud: buurthuizen) voor een bepaalde buurt opgericht gebouw, waarin aan sociaal-cultureel werk wordt gedaan”. 

Dat klopt natuurlijk. Maar soms kun je gevoelens niet in woorden uitdrukken. Want die arm om iemand heen of samen juichen omdat iemand oma is geworden dat is een gevoel. Een goed gevoel en een echt buurthuisgevoel. En sommige gevoelens zijn niet in woorden uit te drukken, maar wel te ervaren. Je hoeft alleen maar even over de drempel heen. En…wees welkom!

Inez Hammers-Baartwijk, 03-05-2019, blog 6.

Mijn Gijsbrecht

De Gijsbrecht van Amstelstraat (door buurtbewoners afgekort tot de Gijsbrecht) is een straat waaraan ik al mijn hele leven woon. Ik ben opgegroeid op de hoek Bosdrift/Gijsbrecht. In mijn jeugd waren er winkels die er nu niet meer zijn maar die nog steeds een begrip zijn. Het brood haalden wij bijvoorbeeld bij bakkerij van Bremen. Het echtpaar woonde tegenover ons huis. Schuin tegenover ons huis op de hoek Bosdrift/Gijsbrecht was een kapperszaak van de familie van der Werf. Vanuit mijn slaapkamerraam boven keek ik als klein kind gebiologeerd naar de dames die met ijzeren krullers in en een netje om het haar op de fiets naar huis gingen. Hun zoon Carlo heeft nog een keer een kinderfeestje van mijn broer gered toen mijn vader laat thuiskwam van zijn werk uit Amsterdam. Mijn vader was directeur van een ZMOK school en had huisbezoeken. Carlo kwam wat lenen en mijn moeder deed verwilderd open. Carlo wierp een blik naar binnen en zei kordaat: Zo, ik ga pannenkoeken bakken! Iedereen ging gelukkig en blij naar huis.

Jamin was mijn hele jeugd een begrip in huize Baartwijk. Daar werden met Pasen echt prachtige chocohazen gekocht in goud glimmende dozen. In de zomer haalden wij daar vaak van die vierkante chocovanille ijsjes met onder en boven een wafel. Altijd even oppassen dat het wafeltje heel bleef. Met Kerst haalden wij er zo’n heerlijke ijstaart, een sneeuwster. Daar is ook mijn liefde voor de grote, ronde kauwgombal begonnen. Tegenwoordig trek ik die uit een klein automaatje bij De Snackline. Jaja, 52 jaar jong en nog steeds verslaafd!

Op de hoek Gijsbrecht/Hilvertsweg zat drogisterij Sieuwe. Hij woonde bij ons in de straat en met Oud & Nieuw ging hij altijd met zijn hondje een blokje om want het oude beestje was doof. Ik kan hem zo uittekenen met zijn handen op zijn rug en het oude hondje aan zijn zijde. Iets verderop was er zo’n mooi klein winkeltje met paraplu’s en mijn eerste oorbellen werden gezet bij juwelier van der Poel. Ik ging vaak met mijn moeder mee die bij kledingzaak Tremp aan het kijken was. Ik keek als klein meisje vooral met bewondering naar het prachtige hoge kapsel van fel zwart haar van de eigenaresse. Mooie herinneringen.

Heerlijke kinderboekenwinkel, knutselspullenwinkel, de Blokker, de Zevenklapper…veel winkels zijn er niet meer. Maar daar komen natuurlijk ook leuke voor terug! Uiteindelijk heeft iedereen toch zijn eigen Gijsbrecht route. Winkels waar je altijd graag even naar binnen loopt. In mijn favoriete top vijf zitten de Bruna, het Kruidvat, de Hema, het Speelpakhuis en C’est Bon.  Maar welke winkel ik ook binnenloop, op de Gijsbrecht is het voor mij altijd thuiskomen.

Inez Hammers-Baartwijk, blog 5, 24-04-2019.

N.B: het kan zijn dat ik sommige namen fout heb gespeld, mail mij dan en dan wordt het aangepast. Dank u.


Pasen

Het is alweer bijna Pasen. Voor de een zijn het bijzondere dagen rond het geloof en voor de ander zijn het vrije dagen. In veel winkels draait het rond Pasen om chocolade. Chocohazen, choco-eieren in glimmende papiertjes, ornamentjes om in de Paastak te hangen, gele tafelkleden en servetten, kransen voor op de voordeur…het is er allemaal. Mijn vader was zo goed in het verstoppen van de paaseitjes dat er in december nog weleens eentje uit de boekenkast tevoorschijn kwam als er een boek werd uitgehaald.

Als je op internet zoekt waar het ontstaan van de Paashaas vandaan komt dan lees je verschillende dingen. Het zou met het begin van de lente te maken hebben of het ei wordt als vruchtbaarheidssymbool gezien en nog veel meer verhalen. Ik denk dat het zo zit…

“Er was eens een sombere haas. Zijn naam was Slof. Slof was niet altijd somber. Hij was in het hazendorp de meest creatieve haas. Als de hazenkinderen moesten knutselen op school dan werd er meestal aan Slof gevraagd of hij nog iets wist. De vrouwenhazen vroegen advies aan hem als ze nieuwe gordijnen wilden en de mannenhazen als ze de tuin wilden vernieuwen. Overal had hij een leuk idee voor. Tot hij een keer op een regenachtige dag uitgleed met zijn grote linkerpoot over een glad stuk mos en heel hard zijn kop aan een tak stootte. De groentenhaas was net met zijn ronde bezig en bracht hem op zijn kar naar zijn huisje. Toen begon zijn sombertijd. Iedereen was lief voor hem en hij kreeg eten en drinken en ze vroegen steeds waarmee ze hem konden helpen. Maar zijn hoofd deed zeer en er zat een grote regenboogkluwen in zijn kop. Alle ideeën en kleuren waren door elkaar geschud. De buurhaas kon zijn gejammer niet meer aanhoren en vroeg aan Nella de kip of zij hem naar de dokter kon brengen want zijn rug deed zeer en het was te ver lopen. Buurman was klein en Nella groot dus ze waren er zo. De dokter kwam en voelde en prikte en trok. Hij zei tegen Slof dat hij twee weken helemaal niets mocht doen en dan zou alles in zijn hoofd weer op zijn plek vallen. De dochter van twee huizen verderop had een baan in het grote dorp bij de nagelsalon en die bracht een meditatie-cd voor hem mee. Na twee weken was Slof herboren maar had hij ongelofelijk veel energie want er zaten te veel ideeën in zijn kop. Nella had dit eens eerder meegemaakt met de achternicht van een verre buur en toen Slof sliep kwamen de hazen en de kippen stiekem bij elkaar om een plan te maken. Alle kippen zouden in het bos eieren leggen en verstoppen en de hazen zouden voor de verf zorgen. De burgemeester zei dat hij zelf deze opdracht aan Slof zou geven, zogenaamd als versiering voor het dorpsfeest. Die hele nacht hebben de hazen bessen gestampt voor rode en blauwe verf en bramen geklopt voor paarse verf en de blaadjes van de paardenbloemen fijn gemaald voor gele verf. Alle kippen hadden eieren gelegd en met hun poten onder de struiken gerold. De volgende dag klopte de burgemeester bij Slof aan en vertelde van het grote plan. Slof trok gelijk zijn verfkleding aan en stoof weg. De hazen riepen hem nog na “zet ‘m op” of “alleen jij kan dit” of “succes Slof”. Die dag laat op de avond lag het hele dorp vol met de allermooiste eieren. Geel met paarse stippen, rood met een blauw hart, paars met rode streepjes…het was geweldig mooi! En dat is waarom we nu nog steeds prachtige gekleurde eieren met Pasen op tafel hebben, omdat ooit een haas zijn kop had gestoten aan een tak!”

Inez Hammers-Baartwijk, blog 4, 12 april 2019

Gratis en voor niets

Net als veel andere mensen vind ik gratis dingen leuk.

Bij de boodschappen een tweede bos bloemen gratis of de tweede yoghurt gratis. Net wat je nodig hebt. Uiteraard ga je ook weleens overstag en koop je iets wat je eigenlijk niet nodig hebt juist omdat de tweede gratis is. Of omdat je denkt iemand anders daar heel erg blij mee te kunnen maken.

Wat ook niets kost en wat ik heerlijk vind is een boek uitzoeken bij een van de vele boekenkasten met (uit)leenboeken. Het leukste vind ik de zelfgemaakte boekenkastjes die mensen in hun voortuin hebben staan. Meestal is het een afgedankt keukenkastje of een oud ladenblok. Dakje erop en je hebt iets leuks waar iedere voorbijganger die van lezen houdt even bij blijft stilstaan. De mooiste schatten kun je er vinden maar natuurlijk ook zelf weer inzetten. Gewoon gratis en voor niets. Het voelt alsof je iets gewonnen hebt als je met je buit onder je arm doorloopt naar huis. Soms zit er nog een krantenknipsel in met een recensie of staan er aantekeningen in de kantlijn. In het buitenland is het ook al helemaal ingeburgerd dat er kastjes zijn met etenswaar wat nog lang goed is maar wat je zelf niet gebruikt. Laatst heb ik nog een prachtig oud kookboek gevonden met allemaal vlekken erin, zo vaak was het gebruikt. Een ander vindt dat misschien heel vies maar voor mij heeft het extra waarde, die vlekken. Zo’n boek gaat dan leven en het wordt duizend keer mooier doordat iemand het ooit zo liefhad.

Maar wanneer ik mijzelf echt gelukkig prijs zijn de keren dat ik een cadeau krijg van de natuur. Bijvoorbeeld dat je in de vroege ochtend niet meer kunt slapen en in de tuin naar het concert van een merel luistert. De zon zien opkomen in allemaal schakeringen van rood, roze, paars en oranje. Een prachtige regenboog. Laatst zag ik langs de snelweg een grote uil in een boom zitten. Dat was toch echt wel even een geluksmomentje!

Er zijn zoveel momenten die helemaal niets kosten maar zo waardevol zijn. Iemand helpen oversteken die dat zelf niet goed kan. Elkaar een fijne dag wensen in het voorbijgaan (jaja, ook diegene die je niet kent), iemand vragen hoe het gaat maar ook echt de tijd nemen om naar het antwoord te luisteren. Een knuffel geven, iemand met slechts één boodschap even voor laten gaan bij de kassa, de kliko van de buren ook even wegzetten.

Het zijn de kleine dingen die het groot maken. De dingen die niets kosten maar goud waard zijn. Ik wens jullie dit grote genieten ook toe. Voor nu en altijd.

Inez Hammers-Baartwijk, blog 3

06-04-2019

Kriebel

Nu er steeds meer dagen zijn dat het zonnetje haar stralen over onze tuin laat schijnen, begint het weer te kriebelen. Eerst maar even een rondje door de achtertuin maken.

Met een beetje weemoed kijk ik naar planten die al gebloeid hebben maar waar ik niets tot weinig van heb meegekregen omdat het toen noodweer was (onze schutting is tot twee keer toe omvergeblazen). De Kerria staat in bloei en ik zie de Schoenlappersplant fier staan met roze bloemetjes. De krokusjes zijn alweer uitgebloeid, jammer. Och wat leuk, de lavendel loopt uit en even over een muntblaadje wrijven …. hmmmm heerlijk!

Vroeger was ik een stuk fanatieker. Dan knipte ik artikelen uit allemaal tijdschriften. Of mooie plaatjes voor inspiratie. Ik denk dat ze in een doos op zolder staan. Maar mijn smaak is nooit echt veranderd. Ik hou van een combinatie van de Engelse en de Franse tuin. Een wilde tuin vind ik geweldig mooi. Met wilde tuin bedoel ik niet dat alles maar mag en kan groeien, nee er zit wel een plan achter. Veel wilde bloemen en zomerbloemen. Mooie hortensia’s. Maar zo groot en mooi als in Frankrijk worden ze niet. Logisch, het is daar een heel ander klimaat. Langs de zijkant van ons huis graaf ik meestal een klein geultje en dan strooi ik zaadjes wilde- en zomerbloemen door elkaar in de grond. Ik maak dan kleine bordjes met de namen en dan is het toch best spannend en vooral heel erg leuk als je ziet dat dat ook echt opkomt! En dan is daar zomaar het moment in de zomer dat je je eigen boeket kunt plukken. Hoe leuk is dat! De cosmea blijft best lang staan binnen in een vaas. Je hoeft geen tuin te hebben om dit ook uit te zaaien. Een rij bloembakken naast elkaar op je balkon of in je keukenvensterbank geeft hetzelfde effect. Als ze maar een beetje zon kunnen meepakken. Op de foto bij deze blog staat een voorbeeld van mijn boeket uit eigen tuin.

Waar ik elk jaar mee worstel is onkruid. Het wordt zo genoemd maar ik vind onkruid vaak supermooi! Het moet alleen niet je hele tuin doorgaan. Er zijn ook leuke boeken over onkruidplanten. Ze zijn net als sommige vaste tuinplanten vaak goed om kwalen te bestrijden. Als je kiespijn hebt kun je bijvoorbeeld thee trekken van kamilleknopjes. Doe ook eens wat aardappels in de grond voor de mooie bloemen die ze maken. Je weet niet wat je ziet!

Lopend door de tuin begin ik her en der wat te snoeien en dode plantjes weg te halen en dan voel ik ineens een andere kriebel … een spin loopt snel over mijn hand. Die denkt waarschijnlijk “nee he, daar is dat rare mens weer met haar snoeischaar, het zal wel lente zijn”.

Inez Hammers-Baartwijk, 30 maart 2019, blog 2.

Het belang van kleine dingen. 

Om mijn eerste blog gelijk maar te starten met een zwaar onderwerp…in december zijn mijn ouders overleden. Mijn moeder en tweede vader om wel te zijn. Mijn vader is in 2005 overleden. Dus ben ik nu een wees. Bij het woord wees denk ik gelijk aan een klein jongetje uit een boek van Charles Dickens, maar het overkomt dus ook grote meisjes zoals ik. 

Wat mij extra raakt is het gemis van kleine dingen. Even je moeder bellen om te zeggen dat bij het Kruidvat de Nivea 1 + 1 gratis is, omdat zij geen folders heeft. Of dat je een goede vriendin van haar hebt gesproken op de Gijsbrecht. Het wekelijkse mantelzorgen wat wegvalt en bol stond van de kleine tradities die pas opvallen als ze wegvallen. 

Het pakje After Eight wat voor mij gekocht werd want “dat vind jij zo lekker”, klopt, maar mijn tweede vader vond het nog veel lekkerder en we wisten allemaal dat hij het eigenlijk voor zichzelf kocht. Er werd altijd voor een week aan maaltijden gebracht en als ik er was dan at ik daar van mee. Dat was even een dingetje want ze hoopten stiekem beiden dat ik niet net hun lievelingsmaaltje zou kiezen. Na het eten een cijfer geven. “Meest heerlijke draadjesvlees ooit maar de bonen taai, ik ga voor een acht”. Of “Deze nooit meer want ik krijg mijn mes niet door het vlees en met de broccoli kunnen we een ruit ingooien”, een 4“. Spelletjes kon mijn moeder door haar parkinsonisme niet meer spelen maar haar geest was heel goed. Dus deden we raadspelletjes. Je neemt een persoon in je hoofd en dan om de beurt raden. Klinkt saai maar je kan er reuze mee lachen! Samen een cryptoslang oplossen of lachen om grappige verhalen van vroeger. Mijn moeder was verslaafd aan de Hema rookworst. Er is zelfs eens met Sinterklaas een surprise voor haar gemaakt die bestond uit rookworstsieraden. Dus als ik dan van het station op weg was naar hun huis dan was het een kleine moeite om voor haar een rookworst te kopen en voor hem kaneelstokjes. 

Want uiteindelijk is dit ook waar het in het leven om gaat…dat je door kleine dingen laat zien hoe ‘groot’ iemand voor jou is. Dus af en toe, op een normale doordeweekse dag, loop dan net even iets verder om jouw dierbaren te verwennen met dat kleine waar ze zo blij van worden. Want zomaar ineens is daar die dag dat dat niet meer kan. 

Inez Hammers-Baartwijk, 22 maart 2019, blog 1. 

Welkom op Hilversumzuid.nl. Deze wijkkrant bevat veel informatie over wijkcentrum de Lelie, tijdelijk de Kleine Lelie. Verder veel aanknopingspunten voor wat er te doen is in Hilversum Zuid. Ook adressen voor als u informatie zoekt. Veel plezier bij het bekijken van deze website.